Τα σχόλια περιττεύουν σε ότι αφορά στο διαγωνισμό τραγουδιού στη Eurovision. Όποιο κανάλι κι αν ανοίξεις, όποια εφημερίδα και περιοδικό και αν αγοράσεις θα είναι πρώτο θέμα. Πρωινές εκπομπές, μεσημεριανές εκπομπές, βραδινές εκπομπές, μεταμεσονύκτιες εκπομπές, εκπομπές από τα άγρια ξημερώματα, έχουν σαν πρώτο θέμα τον Σάκη Ρουβά. Εδώ πάει το "κι εμείς αγαπήσαμε δεν κάναμε έτσι" , παρέα με το "εδώ ο κόσμος χάνεται..." Πριν από λίγες μέρες, στο πλαίσιο ενός... δημοκρατικού μονολόγου, έκλεισε η βουλή, σημαίνοντας έτσι και την παραγραφή δεκάδων σκανδάλων, ένθεν και ένθεν (ο νοών νοείτω). Δυο τρεις χλιαρές αναλύσεις, κάποια άρθρα στις εσωτερικές σελίδες των εφημερίδων και όλα καλά. Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Ρουβάς. Δεν έχω τίποτα προσωπικό με το παλικάρι, αλλά δεν είμαι και υποχρεωμένη να τον θαυμάζω απεριόριστα, ούτε να τραβάω τα μαλλιά μου τσιρίζοντας, επειδή το σύστημα τον επέλεξε για να τον επιβάλλει, με το δικό του γνωστό τρόπο, σαν πρότυπο για τα παιδιά. Στέλνοντας έτσι το μήνυμα που λέει, ότι κάνεις διάφορες επιλογές και σχέσεις , μετά κάνεις κι ένα παιδί με ένα τοπ μόντελ και κερδίζεις τόσα χρήματα όσο ο προϋπολογισμός μιας μικρής χώρας (απ' ότι τουλάχιστον γράφεται σε διάφορα έντυπα, μια και εμείς εφορία δεν είμαστε και μπορεί να κάνουμε και λάθος) κι έτσι καταξιώνεσαι στις συνειδήσεις. Όλα καλά , που λέει και το άσμα του κατά τα άλλα συμπαθούς καλλιτέχνη. Άπειρα χρήματα ξοδεύτηκαν για την προβολή της χώρας μας, εν όψει του διαγωνισμού, όμως κανείς δε σκέφτηκε να προβληματιστεί. Κανείς Έλληνας δεν ασχολήθηκε με το κλείσιμο της βουλής, όσο ασχολήθηκε με το τραγούδι του Ρουβά, το οποίο μόνο για εκπροσώπηση της Ελλάδας δε θα μπορούσε να... κατηγορηθεί. Της Αμερικής ίσως, κάποιας αγγλόφωνης αποικίας μπορεί. Πάντως της ελληνικής κουλτούρας με τίποτα. Δεν κρύβω ότι παρακολούθησα το διαγωνισμό. Για λόγους έρευνας. Και άκουσα τους Μολδαβούς να τραγουδάνε στη γλώσσα τους, με παραδοσιακή φορεσιά. Και την Εσθονία να εκπροσωπείται από μία κοπέλλα που πλαισιωνόταν από άλλες κοπέλες που έπαιζαν βιολοντσέλο. Αλλά και ο νικητής του διαγωνισμού, ο νεαρός Νορβηγός, πρόβαλλε τη μουσική του παιδεία. Η Ελλάδα; Όταν ο ακριβοπληρωμένος εκπρόσωπός μας έσκισε το μπλουζάκι του, για να φανεί το ξυρισμένο στέρνο του, μόνο ντροπή μπόρεσα να νιώσω. Για εθνική περηφάνεια ούτε λόγος. Σήμερα το πρωί όμως όλοι παίνευαν την τέλεια παρουσία και κορμοστασιά του κ. Ρουβά. Κανείς δεν ανέφερε το λάθος πρότυπο που προβάλλει. Βλέπετε υπάρχουν και οι χορηγοί... Όλα στο βωμό της κατανάλωσης. Αιθεροβάμων; Ίσως. Κάποιοι όμως θα πρέπει να σκέφτονται και λίγο διαφορετικά. Αλλιώς χαθήκαμε. Έχουμε αρχίσει να πιστεύουμε στις θεωρίες περί ψεκασμού της ατμόσφαιρας. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Ο εμπαιγμός των κρατούντων, η απαξίωση των θεσμών, η πλήρης εξαφάνιση ηθικών και πνευματικών αρχών, να μας αφήνει αδιάφορους. Αρκούσε να βγούμε πρώτοι στη Eurovision και να δείτε που θα ξεχνούσαμε ότι έχουμε οικονομική κρίση, θα ξεχνούσαμε τις χιλιάδες των απολυμένων, θα ξεχνούσαμε τα χαμένα όνειρα της νεολαίας και θα βγαίναμε στους δρόμους να πανηγυρίσουμε τη νίκη της χώρας μας απέναντι στους... άπιστους. Η μεγάλη απορία είναι με τι θα γεμίσουν την ύλη τους οι πρωινές εκπομπές μετά τη Δευτέρα, που θα εξαντλήσουν το θέμα, και τα .... εναλλακτικά δελτία ειδήσεων. Δεν ανησυχούμε όμως. Δε μας απογοήτευσαν ποτέ...
