Είναι δεδομένο ότι στην Ελλάδα εδώ και κάμποσο καιρό βιώνουμε πολύ περίεργα πράγματα. Σε άλλο άρθρο, γράφουμε ότι σε αυτήν τη χώρα, αν μη τι άλλο δεν πλήττουμε. Σε μία χώρα μόλις 11 εκατομμυρίων ανθρώπων, συμβαίνουν γεγονότα που θα ζήλευαν το Λονδίνο, το Παρίσι, η Ρώμη και γιατί όχι και η Νέα Υόρκη. Σίγουρα ο δραπέτης Παλαιοκώστας "έκλεψε", εκτός των άλλων που έχει κλέψει, και την παράσταση. Κι έτσι η Σέχτα των επαναστατών και οι απειλούμενοι, τρομοκρατημένοι δημοσιογράφοι, πέρασαν σε δεύτερη μοίρα, ξέχασαν τους φόβους τους μήπως γίνουν θύματα τρομοκρατών και επιδόθηκαν με περισσό ζήλο στην περιγραφή της κινηματογραφικής απόδρασης. Θέατρο του παραλόγου. Και για να τα πάρουμε από την αρχή. Πριν από λίγες ημέρες η οργάνωση Σέχτα Επαναστατών ή κάπως έτσι, έβαλε βόμβα στο σταθμό ALTER, στέλνοντας μία προκήρυξη με την οποία ούτε λίγο ούτε πολύ, απειλούσαν τους πάντες και τα πάντα. Ένοχους (πάντα σύμφωνα με την κρίση των τρομοκρατών) και αθώους. Οι οποίοι αθώοι θα πρέπει να φυλάγονται από την "μήνιν" των πρώιμων... επαναστατών. "Τύφλα νάχει ο Τσε Γκεβάρα". Τι να μας πει ο Τσε, όταν υπάρχει η Σέχτα των Επαναστατών! Αλλά δε φταίνε οι... κατ' όνομα επαναστάτες. Φταίνε επίσης οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι τους προβάλλουν και τους δίνουν αξία. Άραγε αν ποτέ δε μάθαινε κανείς γι αυτούς, αν καμία προκήρυξη δε δημοσιευόταν και δεν ανακοινωνόταν, τι θα έκαναν οι "επαναστάτες"; Ίσως και να ζητούσαν να βγουν στα κανάλια!!! Σε κάποιο παράθυρο ίσως. Για να μας αναλύσουν τις... επαναστατικές τους ιδέες και απόψεις. Αναρωτιόμαστε όλοι εμείς που έχουμε να αντιμετωπίσουμε μία δεδομένα δύσκολη και απαιτητική καθημερινότητα, αν όλοι αυτοί οι όψιμοι επαναστάτες, που απειλούν με τυφλά χτυπήματα, εργάζονται. Αν έχουν συναντηθεί με την Κούνεβα, η οποία επαναστάτησε δημόσια και δουλεύοντας. Όχι απειλώντας με... δολοφονίες. Και το χειρότερο είναι ότι διαβάζουμε σε κάποιες ιστοσελίδες, ειδησεογραφικού περιεχομένου σχόλια όπως: "να πάνε να σκοτώσουν τον... τάδε μεγαλοεπιχειρηματία ή τον τάδε... μεγαλοεφοπλιστή" κατονομάζοντας ανθρώπους και προτρέποντας τους... δολοφόνους να στραφούν εναντίον τους. Ασσύληπτα πράγματα. Και αυτά τα σχόλια αναρτώνται σε ιστοσελίδες με αξιοσημείωτη επισκεψιμότητα, που για λόγους ηθικής δεν θα ήθελα να αναφέρω εδώ. Σε ποια χώρα, γίνονται αυτά; Και έτσι όλοι αυτοί νομιμοποιούνται στη συνείδηση κάποιων σαν ήρωες, σα διασώστες της ηθικής που έχει χαθεί από τους δημοσιογράφους. Και ποιος τους υποχρέωσε να βλέπουν τους δημοσιογράφους και να ακούνε αυτά που λένε; Ζούμε, ευτυχώς, σε μία δημοκρατική χώρα, όπου οι επιλογές μας είναι απεριόριστες. Αν δε μπορούν οι ... επαναστάτες-τρομοκράτες-δολοφόνοι να ακούν τους δημοσιογράφους ας πάνε σε καμία βιβλιοθήκη να ανοίξουν τα στραβά τους, να μορφωθούν και να προσφέρουν μια άλλη πρόταση στο κοινό τους. Διότι είναι δεδομένο ότι ψάχνουν για κοινό, με συνεργάτες τους απειλούμενους δημοσιογράφους. Αστειότητες. Δε φτάνει ο φόβος που τόσο έντεχνα σπείρουν οι κρατούντες ανά τον κόσμο, με την οικονομική (υποτίθεται) κατάρρευση, προκειμένου να ελέγξουν τα μυαλά μας, έχουμε και τους εγχώριους τρομοκρατίσκους να αντιμετωπίσουμε. Οι οποίοι δεν έχουν καν μια ιδεολογία να επιδείξουν. Αν και η τρομοκρατία, η βία και η αφαίρεση ανθρώπινων ζωών δεν έχουν ιδεολογία και από αυτήν τη σελίδα καταδικάζουμε κάθε ενέργεια που έγινε στο παρελθόν ή θα γίνει στο μέλλον και θα έχει σα στόχο ανθρώπινες ζωές. Ήταν τελείως διαφορετικές οι επαναστάσεις που έγιναν για να απελευθερωθούν χώρες από δυνάστες, τυράννους και δικτάτορες (τους οποίους δυστυχώς υπάρχουν ακόμη κάποιοι που νοσταλγούν) και τελείως διαφορετικό το να εκτελέσουμε τον τάδε επιχειρηματία, ο οποίος στο κάτω κάτω δίνει δουλειά σε εκατοντάδες και κάποιες φορές σε χιλιάδες οικογένειες. Και όπως είπαμε ζούμε σε δημοκρατική χώρα που διέπεται από κανόνες ελεύθερης οικονομίας. Εκεί είναι η αγορά για όποιον επιθυμεί να διεκδικήσει τις ευκαιρίες του και να βοηθήσει τον εαυτό του, τη χώρα του και ίσως και άλλους ανθρώπους. Αλλά βγαίνουν και διάφοροι πολιτικοί και καταδικάζουν τόσο χλιαρά τρομοκρατικές ενέργειες που φαίνεται σα να τις επικροτούν. Για ευνόητους λόγους αποφεύγονται σε αυτό το άρθρο αναφορές σε συγκεκριμένα πρόσωπα ένθεν και ένθεν. Και πάμε στη χθεσινή απόδραση. Δεν είναι δική μας δουλειά να κρίνουμε ποιος φταίει, αν είχαν συνεργούς, αν υπήρχαν φρουροί που πυροβόλησαν ή αυτοπυροβολήθηκαν. Εκείνο όμως που θα θέλαμε να θίξουμε είναι εκείνο το χρόνιο αίτημα του δήμου Κορυδαλλού για απομάκρυνση των φυλακών. Ακούσαμε το δήμαρχο Κορυδαλλού να λέει ότι απέναντι από τις φυλακές υπάρχει το μοναδικό αθλητικό κέντρο της πόλης. Επίσης περιμετρικά των φυλακών, λειτουργούν 12 σχολεία!!! τα οποία φυσικά κατά τη διάρκεια των χθεσινών γεγονότων δε λειτούργησαν και οι κάτοικοι κλείστηκαν στα σπίτια τους, από φόβο μήπως υπάρξουν και άλλα επεισόδια. Χρόνια τώρα, όλοι υπόσχονται προεκλογικά την απομάκρυνση των φυλακών από το κέντρο της πόλης. Ας βρουν επιτέλους μία λύση. Οι φυλακές δε θα έπρεπε να είναι μέσα σε κατοικημένη περιοχή και μάλιστα σε μία τόσο πυκνοκατοικημένη περιοχή όπως ο Κορυδαλλός.
