Φαντασθείτε ένα κτίριο που έχει χτυπηθεί από σεισμό και χρειάζεται επιδιορθώσεις. Έχετε να απαντήσετε στα εξής ερωτήματα:
- Το γκρεμίζετε τελείως και το χτίζετε από την αρχή;
- Αρχίζετε να φυτεύετε στην ταράτσα εξωτικά φυτά;
- Ενισχύετε τα θεμέλια με τον καλύτερο μηχανικό που θα είναι πολύ καλύτερα αν έχει ομάδα από όλες τις ειδικότητες που χρειάζονται, όπως: αρχιτέκτονα, αρχιμάστορα, καλό μπετατζή κλπ.
Κάπως έτσι είναι τα πράγματα και στην παιδεία. Ενώ το οικοδόμημα έχει ρωγμές εδώ και αρκετά χρόνια, οι "φωστήρες' των γραμμάτων, παρέα με τον εκάστοτε υπουργό φυτεύουν στην ταράτσα εξωτικά φυτά... Κάθε λίγο και λιγάκι τα τελευταία 30 χρόνια, αλλάζει το σύστημα εισαγωγής στα ανώτερα και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Με τα παιδιά και τους γονείς πειραματόζωα. Με φθίνουσα πορεία των πραγματικών γνώσεων και της πραγματικής εκπαίδευσης που θα μπορούσε και όφειλε η πολιτεία να προσφέρει στους πολίτες. Και έρχεται τώρα η κόντρα Βερέμη-Μπαμπινιώτη να ρίξει λάδι στη φωτιά. Ο κ. Θάνος Βερέμης πρόεδρος του ΕΣΥΠ (Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας) και ο κ. Γιώργος Μπαμπινιώτης, πρόεδρος του Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, διαφωνούν δημοσίως για τον τρόπο εισαγωγής στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Ο πρώτος προτείνει να αποσυνδεθεί το λύκειο από την εισαγωγή στα ΑΕΙ και να υπάρχει ένα προπαρασκευαστικό έτος και ο δεύτερος προτείνει να υπολογίζονται στην εισαγωγή και τα τρία έτη του λυκείου. Και όλα αυτά, με αντεγκλήσεις εκατέρωθεν για το ποιος έχει δίκηο και ποιος άδικο. Και ο υπουργός κ. Άρης Σπηλιωτόπουλος στη μέση. Θα αισθανόμαστε πολύ καλύτερα αν στην επιτροπή για την παιδεία οριζόταν και μεταξύ άλλων ένας τουλάχιστον νηπιαγωγός και ένας δάσκαλος με εμπειρία στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, αντί για τους πανεπιστημιακούς που μονίμως προεδρεύουν σε επιτροπές για τον τρόπο εισαγωγής στα πανεπιστήμια. Λες και όλο το θέματα εστιάζεται μόνο στην εισαγωγή στα ελληνικά πανεπιστήμια, τα οποία κατέχουν τις τελευταίες θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη. Δεν ακούσαμε ούτε έναν να προβληματίζεται για τις πραγματικές παροχές του εκπαιδευτικού συστήματος στους μαθητές. Που είναι η πραγματική και σύγχρονη γνώση. Ποιος διαφωνεί ότι η τεράστια πλειοψηφία των μαθητών, φτάνουν στο λύκειο αμόρφωτοι. Πόσοι μαθητές "μετέρχονται της ελληνικής παιδείας"; Ίσως κάποιοι αλλοδαποί, οι οποίοι και δικαιωματικά σηκώνουν την ελληνική σημαία. Όλοι όσοι ταξιδεύουν στο εξωτερικό, θα δουν στα μουσεία μαθητές από τις πρώτες τάξεις του αντίστοιχου δημοτικού να κάθονται στο πάτωμα και να μελετούν αυτά που βλέπουν. Βλέπουμε σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες να υπάρχουν χιλιάδες επιλογές, ανάλογα με την κλίση των μαθητών. Στην Ελλάδα, εξακολουθούμε να επικεντρωνόμαστε στην εισαγωγή σε ξοφλημένα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Δύο απολύτως αξιοσέβαστοι και με "περγαμηνές", τσακώνονται μάλλον για τον τίτλο και όχι για την ουσία. Και τελικά αναρωτιόμαστε αν κάποιος σε αυτήν τη χώρα ενδιαφέρεται για την ουσία. Έχει καταλάβει ο νυν ή οι προηγούμενοι υπουργοί Παιδείας το μέγεθος της νοσηρότητας στα ελληνικά σχολεία; Έχουν καταλάβει όλοι αυτοί οι έγκριτοι πανεπιστημιακοί, ότι η μόρφωση των παιδιών από τις πρώτες τάξεις του νηπιαγωγείου και του δημοτικού, εναπόκειται αποκλειστικά και μόνο στο "μεράκι" του δασκάλου; Ότι είναι όλο και λιγότεροι οι δάσκαλοι που κάνουν με μεράκι αυτήν τη δουλειά; Προβληματίζεται κανείς από το ότι σε όλα τα ρεπορτάζ που γίνονται σε μαθητές γυμνασίου και λυκείου, αγνοούν βασικά ιστορικά γεγονότα; Αντίθετα, γελάμε όλοι με τις "κοτσάνες", λες και παρακολουθούμε εκπομπή του Λαζόπουλου ή του Μητσικώστα και όλα αυτά εντάσσονται στο πλαίσιο ενός κειμένου ψυχαγωγικού. Όμως πρόκειται την πραγματικότητα της παιδείας. Τι κίνητρα έχουν σκεφθεί να δώσουν οι υπεύθυνοι στα παιδιά για να τα κάνουν να αγαπήσουν το σχολείο; Κόπτονται όλοι για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο. Μήπως γιατί εκεί δραστηριοποιούνται όλοι όσοι κατά καιρούς προεδρεύουν στις επιτροπές; Μήπως γιατί δεν έχουν επαφή με τα θεμέλια της παιδείας, αλλά μόνο με την... ταράτσα. Δε λέμε η θέα μπορεί να είναι καλύτερη, αλλά τι να το κάνεις αν πέσει το σπίτι και μας πλακώσει. Αλλά ούτε και η συζήτηση από μηδενική βάση, φαίνεται να είναι ρεαλιστική. Δηλαδή, οτιδήποτε έχει γίνει εδώ και δεκαετίες είναι άχρηστο και άκυρο; Δεν υπήρξε ούτε μία σωστή πρόταση ούτε κάποια θετικά στοιχεία σε οποιοδήποτε από τα συστήματα εφαρμόσθηκαν κατά καιρούς; Γκρεμίζουμε το σπίτι και το χτίζουμε από την αρχή; Με ανυπολόγιστο κόστος; Είναι εντυπωσιακό ότι όλοι οι δημοσιογράφοι (τουλάχιστον σε όλες τις εφημερίδες που διαβάσαμε αναλύσεις), επικεντρώθηκαν στην κόντρα Βερέμη-Μπαμπινιώτη. Στην ουσία δε μπαίνει κανείς. Μήπως χρειάζονται στήριξη τα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας στο σύνολό της και η παιδεία είναι ένα κομμάτι; Λέμε μήπως; Όποιος μπορεί να μας δώσει απαντήσεις, θα χαρούμε να ανοίξουμε διάλογο.
