Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες καθιερώθηκε να εορτάζεται στις 3 Δεκεμβρίου από το 1992, επειδή εκείνη την ημέρα η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε το Πρόγραμμα δράσης για τα ΑΜΕΑ. Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες δίνει την ευκαιρία στις κυβερνήσεις, στους οργανισμούς και στις κοινωνίες να εστιάσουν την προσοχή τους στα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ανθρώπων με αναπηρία.
7-10% του παγκόσμιου πληθυσμού πάσχει από μια αναπηρία, γεγονός που σημαίνει ότι μπορεί να υπάρχουν περισσότεροι από 500 εκατομμύρια άνθρωποι με ειδικές ανάγκες. Το 80% κατ' εκτίμηση ζει σε αναπτυσσόμενες χώρες.
http://www.disabled.gr/lib/?cat=1
"Στα άτομα με αναπηρίες, δεν ταιριάζει η ελεημοσύνη ούτε η λύπη. Μεταξύ λύπησης και κακομεταχείρισης, προτιμότερη είναι η δεύτερη", έλεγε ο Καντ, θεωρώντας πως η λύπηση αξίζει στα ζώα και όχι μεταξύ ίσων ανθρώπων. Ο δε Απολλώνειος ο Ρόδιος είπε: «Ατυχής αισθήν ο μη φέρων την ατυχία», γνωρίζοντας τη μεγάλη αλήθεια ότι με τις ατυχίες και τις δοκιμασίες, ο άνθρωπος γίνεται καλύτερος, εξυψώνεται. Όσοι έχουν την ατυχία να γευτούν μια σκληρή δοκιμασία, και ίσως μόνο αυτοί, μπορούν να ανακαλύψουν τη χαρά της αναμέτρησης και της νίκης. Τα εμπόδια γίνονται, πάντοτε, εφαλτήρια για θαυμαστές εκτινάξεις. Και δεν είναι λίγες οι φορές που τα άτομα με αναπηρίες έκαμαν όλους μας περήφανους, τόσο στον τομέα του πνεύματος όσο και στον αθλητικό τομέα.
Στην Ελλάδα, πολύ φοβούμαστε ότι ούτε καν αυτήν την ημέρα δε θυμόμαστε τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες ή τα Άτομα με Ειδικές Ικανότητες όπως αρέσει σε άλλους να αποκαλούν τα άτομα αυτά που πάσχουν από κάποια αναπηρία.
Όσο και να κλείσουμε τα μάτια, όσο και να τα ωραιοποιήσουμε όλα, δεν παύουν τα άτομα αυτά να χρειάζονται μεγαλύτερη φροντίδα τόσο από τους οικείους τους, όσο και από την Πολιτεία.
Σαφέστατα πρέπει να έχουν προτεραιότητα σε επιδόματα, σε προσλήψεις και σε οτιδήποτε μπορεί να τους ανακουφίσει, έστω υλικά. Γιατί όσο και να θέλουμε να ρίξουμε χρυσόσκονη, πολλά από τα άτομα με ειδικές ανάγκες, αντιμετπίζουν τεράστια προβλήματα στην καθημερινότητά τους. Και δεν εννοούμε μόνο τις μετακινήσεις τους, που στην Ελλάδα γίνονται κάτω από τις πλέον αντίξοες συνθήκες μια που δεν υπάρχει πρόβλεψη γι αυτούς σε πολλά μέρη, στα οποία χρειάζονται πρόσβαση.
Σαφώς και δε χρειάζονται ελεημοσύνη ή οίκτο, γιατί αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί κανείς να τους προσφέρει, σίγουρα όμως χρειάζονται φροντίδα.
Δε χρειάζονται τα γεμάτα οίκτο βλέμματα των αδιάφορων συμπολιτών, αλλά χρειάζονται τη διευκόλυνση στις μετακινήσεις τους.
Δε χρειάζονται το ρατσισμό, αλλά την υποστήριξη
Δυστυχώς, στην Ελλάδα βρισκόμαστε πολύ πίσω σε ότι αφορά τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες/Ικανότητες και μάλλον χρειάζεται να διανύσουμε ακόμη πολύ δρόμο, όμως ας ξεκινήσουμε με το πρώτο βήμα.
Ας τους αντιμετωπίσουμε ισότιμα, βάζοντάς τους όμως πάνω από εμάς τους "τυχερούς" αρτιμελείς...
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
