Και γιατί να μείνουν ανοιχτά όλα; Και πόσα να μείνουν; Να μείνουν τα μισά. Και γιατί να μείνουν τα μισά; Και πόσα να μείνουν; Να μείνουν το ένα τέταρτο. Και τα λοιπά και τα λοιπά σε ότι αφορά στο γνωστό παλιό παιχνιδάκι της κολοκυθιάς. Γιατί αυτό παίζουν τόσες μέρες τώρα κυβέρνηση, αντιπολίτευση, λοιπά κόμματα και νομαρχίες. Τη μια η κυβέρνηση προτείνει να μείνουν ανοιχτά για να βοηθηθεί η κίνηση, την άλλη ανακαλύπτει ότι δεν υπάρχει ο αντίστοιχος νόμος!!! Τη μια το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ψηφίζει να κλείσουν με την ψήφο του αντινομάρχη και την άλλη μέρα ο νομάρχης αποφασίζει να μείνουν ανοιχτά τα καταστήματα της Αθήνας, ενώ απαγορεύεται να μείνουν ανοιχτά τα καταστήματα της περιφέρειας. Μάλλον εκείνοι τα "κονόμησαν" και δεν έχουν ανάγκη. Και από κοντά ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ να ορύονται ότι θα καταργηθεί η αργία της Κυριακής, αν μείνουν ανοιχτά τα καταστήματα την τελευταία Κυριακή του χρόνου!!! Ο παραλογισμός της πολιτικής μας ζωής σε όλο του το μεγαλείο!
Μετά αναρωτιόμαστε για την κρίση. Κρίση υπάρχει στο σύνολο του πολιτικού κόσμου. Κρίση υπάρχει στην έλλειψη πολιτικών που να μπορούν να αποφασίσουν για το καλό του τόπου, χωρίς να ακούνε τον έναν και τον άλλον. Με κριτήριο την ανάκαμψη και τον εκπολιτισμό της χώρας μας, που λειτουργεί με... τριτοκοσμικά κριτήρια. Όσοι έχουμε επισκεφτεί ευρωπαϊκές χώρες γνωρίζουμε ότι τα καταστήματα αν χρειάζεται παραμένουν ανοιχτά και τις Κυριακές και κυρίως σε τουριστικά μέρη. Στη σημερινή ελληνική συγκυρία, που όλοι ξέρουμε ποιοι και γιατί τη δημιούργησαν, το τελευταίο που χρειαζόμαστε είναι η... κολοκυθιά. Είναι αδιανόητο να ακούμε όλα αυτά που ακούμε σχετικά με το αν έπρεπε να παραμείνουν ανοιχτά τα καταστήματα ή όχι. Σε αυτήν τη σελίδα επιλέξαμε σα σκέψη της ημέρας την αθηναϊκή δημοκρατία. Ως φαίνεται τίποτε δεν έμεινε από τους αρχαίους ημών προγόνους των οποίων επιμένουμε ότι είμαστε απόγονοι. Καμία σχέση. Όλοι δυστυχώς γνωρίζουμε τίνων απόγονοι είμαστε, αλλά ντρεπόμαστε να το πούμε. Τσακώνονται όλοι τόσες μέρες για κάτι τόσο απλό. Σαφώς τα καταστήματα έπρεπε να μείνουν ανοιχτά την τελευταία Κυριακή του χρόνου και έπρεπε να έχει δημιουργηθεί και το κατάλληλο νομοθετικό πλαίσιο γι αυτό. Και δε θα σήμαινε σε καμία περίπτωσςη την κατάργηση της αργίας της Κυριακής. Η οποία στο κάτω κάτω θα μπορούσε να καταργηθεί αν το ήθελαν όλοι οι φορείς. Άραγε οι εργατοπατέρες του ΚΚΕ σκέφτηκαν ότι αν τα καταστήματα παρέμεναν ανοιχτά έστω μία Κυριακή κάθε μήνα και μάλιστα με ειδικές προσφορές (λέμε τώρα μια τρελή ιδέα!) θα μπορούσαν να απασχολούνται ένα σωρό άνεργοι νέοι ή/και φοιτητές, οι οποίοι θα υποαπασχολούνταν σε μέρα που θα μπορούσαν. Δεν ακούσαμε κάποια πρόταση για την ανεργία των νέων. Το μόνο που ακούμε σε αυτήν τη χώρα, εδώ και πολλά χρόνια από τους... συνδικαλιστές είναι η μείωση των ωραρίων. Όλοι αυτοί οι οποίοι κατά κανόνα, κάνουν κατάχρηση τωνσυνδικαλιστικών αδειών και δε δουλεύουν σχεδόν καμία ημέρα του χρόνου, κόπτονται για τη μείωση των ωραρίρων, αλλά δε σκέφτονται ότι η μείωση των ωραρίρων πάει παρέα με τη μείωση της παραγωγικότητας και της κατανάλωσης, οι οποίες καλώς ή κακώς αποτελούν τα κύρια συστατικά για την ανάπτυξη των οικονομιών. Γι αυτό η Ελλάδα πάει κατά.... Και εμφανίστηκε και ένας ευτραφής κύριος, ολοφάνερα θύμα της... "κρίσης" και "μπουκάριζε" μέσα στα καταστήματα που ήταν ανοιχτά, τρομοκρατώντας και απειλώντας εργοδότες και υπαλλήλους. Αυτός υποτίθεται, μαζί με γνωστό βουλευτή δίπλα του, υπερασπιζόταν τα δημοκρατικά δικαιώματα των εργαζομένων. Και η έντρομη κοπελίτσα, η οποία ήθελε να δουλέψει, τον κοίταζε στα μάτια και σίγουρα ήθελε να βάλει μπροστά τα χέρια της μήπως και ο... προστάτης των "φτωχών και των αδυνάτων" τη χτυπήσει. Τα καταστήματα έπρεπε να παραμείνουν ανοιχτά προαιρετικά τόσο για τους εργοδότες όσο και για τους εργαζόμενους. Όποιοι ήθελαν να ανοίξουν τα καταστήματά τους, σε όλη τη χώρα, έπρεπε να έχουν το νόμιμο και το δημοκρατικό δικαίωμα να το κάνουν και αν ήθελαν να απασχολήσουν και εργαζόμενους, οι οποίοι θα είχαν επίσης την επιλογή να εργαστούν ή όχι και να πληρωθούν φυσικά υπερωριακά γι αυτό. Τόσο απλά και τόσο δημοκρατικά. Χωρίς διαφωνίες και αντεγκλήσεις για δημιουργία εντυπώσεων. Μετά καθόμαστε όλοι εμείς και γκρινιάζουμε για την κρίση. Καμία κρίση δε μπορεί να ξεπεραστεί (αν κάποιοι φυσικά πιστεύουν πως υπάρχει αληθινή κρίση), με αυτές τις πρακτικές. Ας καθήσουν επιτέλους όλοι σε ένα τραπέζι και ας νοιαστούν για την ευημερία αυτού του τόπου. Αυτού του τόπου που εκπαιδεύει τους πολίτες τους να γίνουν... μίζεροι, γκρινιάρηδες και τεμπέληδες.| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
