Ευ Ζην στην Εκάλη

"Έλα μωρέ όλοι τρώνε, πώς κάνεις έτσι; Ποιος έχει το μέλι στα δάχτυλα και δεν το γλείφει;"

Δεν ξέρω αν σε άλλα μέρη του κόσμου είναι τόσο πολύ μέσα στις πεποιθήσεις των πολιτών, η παραπάνω φράση, αλλά στην Ελλάδα το συζητάμε σαν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο.

Στην Ελλάδα του 2008, ένας υπουργός, ο οποίος βάλλεται από παντού, ο οποίος θεωρείται ύποπτος (κανείς δεν είναι ένοχος μέχρι του αποδείξεως του εναντίου βάσει του ελληνικού δικαίου) για διάφορα σκάνδαλα και τον οποίο δεν τον θέλουν ούτε οι άνθρωποι της δικής του παράταξης, κάνει μήνες για να παραιτηθεί, όταν πια η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο.

Διαβάζουμε κατά καιρούς για παραιτήσεις Ευρωπαίων υπουργών για πολύ μικρότερα σκάνδαλα. Ίσως εκεί περισσεύει το φιλότιμο, που υποτίθεται ότι αποτελεί αρετή των Ελλήνων!

Και μιλάμε για την Ευρώπη γιατί αν πάμε στην Ιαπωνία... εκεί κάνουν χαρακίρι!

Εδώ που τα ήθη είναι σαφώς πιο χαλαρά, ξέρουμε ότι κανείς δεν παθαίνει τίποτα (εδώ και πάρα πολλά χρόνια). Απλά παραιτείται και κάποια στιγμή όλα παραπέμπονται στις "ελληνικές καλένδες".

Κι έτσι αυτή η χώρα δε μπορεί να προοδεύσει. Όχι γιατί κάποιοι εμπλέκονται σε σκάνδαλα (υπαρκτά ή κατασκευασμένα), αυτό γίνεται παγκοσμίως. Όμως θεωρώ εγκληματική την αποδοχή και τη δικαιολόγηση όλων αυτών.

Και ας πάμε στους δήμους. Πέστε σε οποιονδήποτε Έλληνα ανά την επικράτεια ότι ο δήμαρχος ή ο κοινοτάρχης του τόπου του "τρώει λεφτά". Η απάντηση (σε ποσοσό 99%) είναι "Έλα μωρέ όλοι τρώνε. Αρκεί να κάνουν έργο". Άκουσον άκουσον. Είναι σα να μπαίνει ένας κλέφτης μέσα στο σπίτι σου να σου παίρνει ότι έχεις και δεν έχεις, αλλά τουλάχιστον σου άφησε το κρεββάτι που κοιμάσαι και το τραπέζι της κουζίνας. Επί πλέον, δε λέρωσε τίποτα! Εκεί θα πούμε ότι "έλα μωρέ όλοι κλέβουν, αρκεί να αφήνουν το σπίτι καθαρό, γιατί κάποιοι άλλοι το κάνουν άνω κάτω!"; Μάλλον όχι. Θα κάνουμε μήνυση, θα αγωνιούμε, θα κλάψουμε και αν πέσει στα χέρια της δικαιοσύνης...

Ποιος είπε λοιπόν ότι οι δημόσιοι λειτουργοί που δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους δεν κάνουν ακριβώς το ίδιο; Έχουμε αναλογιστεί ότι όλοι αυτοί που "τρώνε" το δημόσιο χρήμα, ουσιαστικά το παίρνουν από το σπίτι μας; Από την τσέπη μας; Ότι μας στερούν από την ευκαιρία όλα αυτά τα δισεκατομμύρια που... χάνονται, να αξιοποιηθούν προς όφελος όλων; Να χτιστούν νοσοκομεία: Με την ευκαιρία να αναφερθούμε στο δυσάρεστο γεγονός του κλεισίματος του νοσοκομείου Αττικόν, το οποίο κατά γενική ομολογία ήταν από τα καλύτερα έργα που έχουν γίνει στο χώρο της υγείας και το οποίο εξυπηρετούσε τους κατοίκους των δυτικών προαστίων. Το νοσοκομείο λοιπόν έκλεισε λόγω έλλειψης προσωπικού (με τόσους γιατρούς που βγάζει η Ελλάδα είναι λίγο περίεργο , άρα μιλάμε για έλλειψη κονδυλίων) και οι γιατροί σε ένδειξη διαμαρτυρίας, βγήκαν στο δρόμο στα φανάρια στο Δαφνί και έπλεναν τα τζάμια των οδηγών!!!

Θα μπορούσαν ακόμη να χτιστούν σχολεία (να θυμηθούμε την περίπτωση που η νομαρχία χτίζει στην Ακαδημία Πλάτωνος πολυώροφο κτίριο αντί για νηπιαγωγείο).

Θα μπορούσαν να βοηθηθούν οι αναξιοπαθούντες (άτομα με ειδικές ανάγκες, ηλικιωμένοι), που μόνο χάρη στη φιλανθρωπία ιδιωτών, μέσω τηλεμαραθωνίων, μπορούν να έχουν ειδικές στέγες.

Να φτιάχνονταν οι δρόμοι, να χτίζονταν γυμναστήρια, δημοτικά ωδεία και χιλιάδες άλλα έργα θα μπορούσαν να γίνουν αν κάποια στιγμή όλοι μαζί απαιτούσαμε να σταματήσουν να "τρώνε". Αρκετά "φάγανε" όλοι τα τελευταία 187 χρόνια σ' αυτήν την πολύπαθη χώρα. Ας αφήσουμε το ραγιαδισμό και ας πάψουμε να τους ανεχόμαστε.

Πιστεύουμε ότι υπάρχουν και τίμιοι κρατικοί λειτουργοί και τίμιοι πρωθυπουργοί (και θεωρούμε ότι μας κυβερνάει ένας από αυτούς), αλλά είναι μειοψηφία. Όλοι οι άλλοι το έχουν αναγάγει σε επιστήμη.

Για παράδειγμα ας προσπαθήσει να αποδείξει κάποιος ότι σε έναν δήμο δίνονται παράνομες εργολαβίες από τις οποίες τα χρήματα μοιράζονται στους ημέτερους. "Πιάσ' τ' αυγό και κούρευτο" όπως λέει θυμόσοφα και ο λαός. Όλα είναι όπως πρέπει. Ο διαγωνισμός (φωτογραφικός μεν, νομιμοφανής δε) έχει αναδείξει τον... καλύτερο, τα τιμολόγια είναι όλα νόμιμα και ο αρμόδιος επίτροπος το έχει εγκρίνει (τι να πρωτοελέγξουν οι επίτροποι που πρέπει να πούμε ότι ανήκουν στην κατηγορία των δημόσιων λειτουργών που κάνουν εξαιρετικά τη δουλειά τους). Άρα "προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός;" Ας τολμήσει κάποιος να κάνει μήνυση στο δήμαρχο. Αμέσως υπάρχουν υπάλληλοι "πρόθυμοι" να καταθέσουν ενόρκως παρακαλώ αυτά που... δεν είδαν και δεν άκουσαν.

Φτάνει πια. Ας προβληματιστούμε όλοι και είναι σίγουρο ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Θέλει "αρετήν και τόλμην" η ελευθερία (για να είμαστε και επίκαιροι) και ελευθερία σημαίνει να μπορούμε να διεκδικούμε τα δικά μας που τα κάνουν δικά τους...